HOE LOKOMOKI ONTSTOND

We zaten op Curaçao. Twee maanden, met ons kersverse gezin van vier.
Klinkt idyllisch. Was het ook. Meestal.

Want precies op die momenten waarop je het nodig hebt (aan tafel, in het vliegtuig, op het terras) lukt stilzitten het minst. Dus voor je het weet stond één van ons weer op. Even eruit. Even bewegen.

Dat werkt hoor. Maar gezellig is anders.

Bij papa ging het vaak beter. Gek gezicht. Mini-brul. Krokodil. En ineens verandert de sfeer.

Ik ben meer van de to-do lijstjes. Aanwezig, maar soms niet écht daar. En dat voelt zo'n kleintje feilloos aan.

Na een zoveelste restaurant-rondje dacht ik: waarom bestaat hier eigenlijk geen leuk spel voor? Niet om kinderen braaf stil te laten zitten. Maar om van die momenten iets leuks te maken.

Ergens onderweg ging ik zelf ook meer meedoen. Even uit mijn hoofd. Even geen to-do lijstjes. Gewoon samen gek doen aan tafel.

En toen keek die kleine me ineens aan alsof hij dacht: wacht even.

DOET MAMA NOU OOK MEE?

Dat werd Lokomoki.